هندسه بی نهایت
۲۳ آبان تا ۱۹ دی, ۱۴۰۴
هندسه بی نهایت تأملی است در پیوند میان نظم، ماده و ادراک. در این نگرش، هندسه به زبان آفرینش بدل میشود؛ جایی که فرم در اندیشه ظهور می یابد و اندیشه در قالب بصری تجسد می پذیرد.
خطوط و سطوح، فراتر از مرزهای فیزیکی، تجربه ای از تکرار، امتداد و هم نشینی را پدید می آورند؛ تجربه ای که بیننده را در سفری سه پاره از بستر تا معنا و از معنا تا انسان همراهی می کند. در این سیر تکوینی، ماده به اندیشه، و اندیشه به ادراک انسانی بدل می شود.
هندسه بی نهایت، ذهن را به مکاشفه فرا میخواند — به جست وجوی نظمی که در دل گسست زاده می شود؛ به بازخوانی پیوند میان اندیشه و حضور و مواجهه جریان ناپیدای شکل و سکوت.